Het is tijd om reality-tv aan banden te leggen!
Acht jaar geleden namen wij nog genoegen met het eerste echte reality programma, Big Brother. In de afgelopen acht jaar is er een hoop veranderd, tegenwoordig lijkt er geen grens meer te zijn. Het kapotmaken van relaties, je gezicht verbouwen tot dat van een beroemdheid, zelf-mutilatie: alles lijkt geoorloofd, zolang wij er maar op instemmen.
De omroepbazen nemen hiervoor geen verantwoordelijkheid, maar ook de kijker speelt dit concept in de voeten. Ook ik kijk af en toe geschokt naar mijn tv-scherm als ik per ongeluk langs een uitzending van Patty zap. Ik wil het niet zien, maar toch, mijn nieuwsgierigheid, die mens eigen is, overwint. Het ramptoerisme verplaatst zich van de straat naar het
tv-toestel, alles om onze sensatielust te bevredigen.
Je kent dat gevoel vast ook wel, je ziet een ongeluk gebeuren op straat, je weet dat het moreel verwerpelijk is om te blijven kijken, toch kan je jezelf niet tegenhouden. Hetzelfde effect wordt opgewekt bij al die reality-shows, alleen daarbij begeef je je in de privacy van je eigen huis, dus niemand die je erop aan kan spreken. Maar toch voel je je achteraf niet voldaan, je hebt iets gezien wat je eigenlijk toch liever niet wilde zien, je kostbare tijd had je zoveel beter kunnen besteden.
Er moet dus iets veranderen! Er moet een grens worden gesteld, de kijker moet tegen zichzelf in bescherming worden genomen.
